Bruiloft

bruiloft banner.jpg

We zouden die nacht overnachten in Kars (Turkije). En volgens onze reisgids zat er een goed restaurant in die plaats, dus besloten mijn vrouw en ik daar onze avondmaaltijd te gaan nuttigen. Het vinden van het bewuste restaurant bleek geen gemakkelijke opdracht, maar uiteindelijk vonden we via een trap op een een binnenplaatsje toch de ingang. Helaas werden we bij de deur van het restaurant echter al tegengehouden met de vraag wat we kwamen doen. Iets eten, antwoordden we niets vermoedend, want dat kom je tenslotte meestal doen in een restaurant. Ja, dat was dan jammer voor ons, want het restaurant was die avond afgehuurd voor een bruiloft. Dus er iets eten konden we gevoeglijk vergeten. Net toen we op het punt stonden om het pand dan ook maar weer onverrichter zake te verlaten werden we aangesproken door wat de ceremoniemeester van de betreffende bruiloft bleek te zijn. De broer van de bruid was het. We werden door hem van harte uitgenodigd gast te zijn op de bruiloft. We kijken elkaar wat weifelend aan; zo van wat doen we hier nu mee, maar na enige blikken over en weer besloten we op de uitnodiging in te gaan. Weigeren vonden we ook zo iets. En eigenlijk ook een beetje ongepast bij zoveel gastvrijheid.
We werden keurig aan een tafeltje gezet, met zicht op de dansvloer en er werden ons wat bonnen aangereikt voor de drankjes. Want een Turkse bruiloft is toch wel iets anders dan een bruiloft bij ons. Waar bij ons nog wel eens een bitterbal wil langskomen of later op de avond een buffetje wordt neergezet, staat hier op iedere tafel wat zoetigheid in de vorm van koekjes. En wordt iedere gast geacht zelf zijn drankjes te kopen. Op enig moment verscheen het bruidspaar ten tonele en aansluitend barstte de avond in volle hevigheid los. Het werd allengs een dolle boel. Er werd gedanst door de aanwezigen dat het een lieve lust was. Niet direct zo als wij in Nederland op bruiloften dansen. Koppeltjes die er samen een walsje en/of een quickstep tegen aan gooien. Nee, hier haakte iedereen bij elkaar in, waardoor dit meer weghad van een Turkse variant op line-dancing. Iedereen danste zo ongeveer mee, inclusief bruid en bruidegom. Wij vonden het op zich overigens maar een beetje een vreemd koppel, zo op het eerste oog. Niet echt een deksel dat op het potje paste, zogezegd. De vlotte, vrolijk ogende bruid en de oerdegelijke, saaie bruidegom. Op enig moment ging de heuse (officiële) trouwceremonie van start en werden wij uitgenodigd deze van dichtbij te komen aanschouwen. Naar ons werd uitgelegd werd het officiële gedeelte namens de overheid gedaan door een beëdigde ambtenaar, in dit geval bleek de man van dienst een politie-inspecteur te zijn. Terwijl ik mijn foto’s maakte voltrok zich voor onze ogen het heugelijke en feitelijke moment van trouwen en niet veel later was het duo dus officieel man en vrouw.
Omdat er verder -behalve de koekjes- niets te eten was werden we op enig moment toch wel wat hongerig en besloten we om die reden de bruiloft op gepaste wijze te verlaten. Op zoek naar voedsel! Na ons dan ook uitgebreid te hebben verontschuldigd bij onze gastheer en hem bovendien hartelijk te hebben bedankt voor de geboden gastvrijheid vertrokken we richting onze hotelkamer. Deze onverwachte ervaring waren we in ieder geval rijker -zij het met een lege maag- en op de hotelkamer hadden we nog wel wat zoutjes, zodat we in ieder geval nog iets te eten zouden krijgen die avond. Want eerlijk is eerlijk, een cafetaria of een fastfood-restaurant zijn we op onze weg van de bruiloftszaal naar onze hotelkamer ook niet meer tegengekomen. Dus restte ons uiteindelijk die avond op onze hotelkamer niets anders dan een copieuze maaltijd, bestaande uit een voorgerecht van Tuc-koekjes, gevolgd door een hoofdgerecht van Tuc-koekjes op een bedje van Tuc-koekjes, met als afsluitend dessert heerlijke Tuc-koekjes! Voor een bijzondere ervaring moet je tenslotte iets over hebben!

_DSC1638.jpg