Verliefd

verliefd banner.jpg
Overal in de wereld worden dagelijks mensen verliefd op elkaar en met een niet voorspelbare regelmaat mondt die verliefdheid uiteindelijk uit in een trouwpartij. En bijna even vaak aansluitend in een scheiding. Maar dat even geheel terzijde. Ook in Turkije is het proces van verliefd worden uiteraard bekend en aan de zelfde orde van de dag als elders. Maar omdat het land nog vele gebruiken en tradities kent verloopt het verdere proces toch even wat anders dan bij ons. Het leuke van reizen is dan vervolgens weer dat je in de gelegenheid komt om ter plaatse achter dat vervolgproces te kunnen kijken. In ons geval gebeurde dat doordat onze reisleider tijdens onze Turkije-rondreis afkomstig was uit het land zelf en dus goed wist hoe deze vork in de steel steekt. Ook al omdat ook zijn geval de vork op deze manier in de steel was gestoken. Ik weet overigens niet helemaal zeker of zijn beschrijving van het proces geldt voor heel Turkije of alleen voor de streek waar hij vandaan kwam, maar niettemin vond ik het een leuk relaas.
Stel -ik noem hem voor het gemak even Ahmed- Ahmed wordt verliefd op Arzu. Dan zegt Ahmed niet in de discotheek zoals bij ons in Twente tegen Arzu: “goaj met noar boet’n brommers kiek’n”, nee dan vertelt hij zijn moeder dat hij wel wat ziet in Arzu. Op een gepast moment meldt moeders dan een keer na het Turkse journaal aan vaders dat hun Ahmed een oogje heeft op Arzu. Vervolgens spreekt papa Ahmed bij gelegenheid papa Arzu aan en het gevolg is dat de familie van Ahmed een uitnodiging ontvangt om eens gezellig een avond op de koffie te komen. Zo gezegd zo gedaan. Papa en mama Ahmed vergezellen hun verliefde zoon op de bewuste avond naar huize Arzu. Over de interesse van Ahmed voor Arzu wordt vervolgens met geen woord gerept. Terwijl de ouders gezellig over Turkse koetjes en kalfjes keuvelen zorgt Arzu voor de koffie. Iedereen krijgt een bakkie van haar, maar we moeten vanavond speciale aandacht schenken aan het kopje koffie dat vader Ahmed aangeboden krijgt. Want in dat kopje koffie zit het mechanisme van deze Turkse traditie verborgen. Als Arzu vraagt hoe de vader van Ahmed zijn koffie wil, antwoordt deze ‘met wat suiker en melk’. En zo krijgt hij zijn koffie dan ook geserveerd.
Ja, maar waar zit dan dat mechanisme verstopt dat moet ophelderen of Arzu ook geïnteresseerd is in Ahmed? In de suiker in de koffie van papa Ahmed. Krijgt hij namelijk, zoals gevraagd zijn kopje koffie geserveerd met melk en suiker, dan is dat het positieve signaal dat ook Arzu een oogje op Ahmed heeft. Maar als Arzu Ahmed niet ziet zitten kan zij dat door middel van deze Turkse traditie heel eenvoudig en onopgemerkt duidelijk maken. Zij doet dan namelijk in de koffie van haar beoogde schoonpapa in plaats van de gevraagde suiker zout! Op het moment dat papa Ahmed zijn koffie drinkt proeft hij onmiddellijk dat er geen suiker, maar zout in zijn koffie zit. En weet hij dus ook gelijk hoe de vlag erbij hangt. Hij drinkt vervolgens zijn koffie op alsof het een ‘normaal’ kopje koffie is dat hem is aangeboden. Na de koffie keuvelt men nog wat en vervolgens keert de familie Ahmed, na bedankt te hebben voor de aangeboden koffie, huiswaarts. Het bezoekje is ten einde, het cruciale ei is gelegd! De moraal van dit verhaal: door zout in plaats van suiker in de koffie van papa Ahmed te doen maakt Arzu duidelijk dat ze Ahmed niet ziet zitten. Niemand hoeft door het proces op deze manier te laten verlopen echter gezichtsverlies te leiden, want in eerste instantie pikt alleen papa Ahmed het negatieve signaal signaal op. En hij vertrekt geen spier, dus geen van de nadere aanwezigen weet: positief of negatief? En eenmaal thuis heeft pa dan alle gelegenheid om zijn zoon duidelijk te maken dat zijn interesse in Arzu niet beantwoord gaat worden. Het leven gaat vervolgens door alsof er niets gebeurd is en Ahmed kan vervolgens rustig rondkijken of er een ander meisje is dat hem ook kan bekoren. Tenslotte is het zoals mijn Nederlandse vader altijd zei: er is geen handvol, maar een land vol!

heart-of-love-1327921561jaQ