Zwemles

zwemmen banner

Onze Chinese reisleidster was een jonge vrouw, tenger van gestalte en uiteraard gezegend met een voor ons niet uit te spreken naam. Maar daar had ze iets op gevonden. We mochten haar Bloem noemen, naar het schijnt omdat haar Chinese naam ook iets in die richting betekende. Ze was een typisch product van China. Antwoorden op in haar ogen moeilijke vragen ging ze uit de weg en voor de rest was ze een en al gedienstigheid. De Chinese cultuur is daarbij nogal indirect. In de westerse cultuur is het normaal om directe vragen te stellen en eerlijke, directe antwoorden te geven. Als je ja zegt betekent dat ook ja en als je nee zegt betekent dat ook nee. Je kunt meestal zeggen wat je denkt zonder iemand daarmee te beledigen. In China is dit niet zo. Daar is respect, waardigheid en reputatie (ook wel ‘gezicht’ genoemd) belangrijker dan eerlijkheid. Het is voor een Chinees erg belangrijk om zijn gesprekspartner niet te beledigen of zijn reputatie te schaden. Daarom zal hij nooit een antwoord geven dat negatief is voor de ander. Een Chinees zal dan ook nooit direct ‘nee’ tegen je zeggen omdat hij dan zijn eigen gezicht beschadigt en denkt dat hij jou beledigt. Voor ons kan het lijken alsof hij liegt, maar hij kijkt daar anders tegenaan dan wij. Voor hem is het beleefder om te liegen dan om nee te zeggen. Dit bleek ook toen wij onze Bloem voorstelden om -in Zondiang- naar de hotsprings te gaan. De hotsprings van het Tianshengqiao Hot Spring Resort wel te verstaan. Want wij hadden tenslotte zin om een baantje te zwemmen. En waar kun je dat beter dan in de hotsprings van, juist die….. Bloem ging zonder tegensputteren met ons mee. Alsof ze ook zin had in een middagje lekker zwemmen. Na afloop van ons, maar vooral haar zwemavontuur zou blijken hoe haar nee op z’n Chinees een ja was geworden. Want je wilt tenslotte je gasten niet beledigen door te weigeren. Want wat bleek naderhand, onze Bloem had nog maar één keer eerder in water gelegen. Ze bleek dan ook sowieso niet in het bezit te zijn van een badpak, maar geen probleem, dat bleek ter plekke voor een habbekrats te koop. Alsof er elke dag Bloems kwamen, die onverwacht mee moesten met een stel buitenlanders die zo nodig moesten zwemmen. Nu ben ik in een vorig leven tijdens mijn vakantie badmeester geweest, dus lag het in mijn lijn der verwachtingen om Bloem in ieder geval de eerste beginselen van de zwemkunst bij te brengen. Totaal dus niet wetend dat ze niets met water had, er eigenlijk überhaupt nog nooit echt in was geweest. En eigenlijk ook gewoon bang was voor water. Een Bloem dus die alleen maar meeging, omdat je nu eenmaal niet weigert als je wordt gevraagd. Laat staan dat ze ooit in water iets gedaan had wat in de verste verte ook maar op iets van zwemmen leek. Maar daarover repte ze dus met geen woord. Met haar iele lijfje probeerde ze, drijvend in haar zwemband, de voorbeelden van de badmeester van zelfbenoemde dienst zo goed als enigszins mogelijk na te bootsen. Het kostte haar zichtbaar moeite en op enig moment gaf ze dan ook te kennen dat ze totaal op was en hoofdpijn had van de inspanning. Kortom het was genoeg geweest voor vandaag. En toen kwam dus ook pas de aap uit de mouw. Dat ze eigenlijk nog nooit gezwommen had en het spel maar mee had gespeeld omdat een Chinees het spel nu eenmaal op die manier meespeelt. Maar, ze was uiteindelijk -net als wij overigens- wel onwijs trots op zichzelf. Want ze besefte dat ze zich zelf had overtroffen en hoe geweldig ze dat uiteindelijk vond bleek wel uit het feit dat ze direct na de zwemles haar moeder belde om die met nauwelijks ingehouden trots te vertellen dat ze zwemles had gehad van de teacher uit Nederland. Vanaf dat moment heette ik tijdens de rest van de reis voor haar dan ook de teacher. Uiteraard hadden wij dit alles niet voorzien toen we voorstelden om een middagje naar de hotsprings te gaan en wij besloten dan ook aansluitend de uitzonderlijke prestatie van onze reisleidster te belonen met een gratis badpak. Het badpak overigens waarin ze dus zojuist haar eerste zwemles had ondergaan. Ik denk trouwens dat het badpak nadien nooit meer gebruikt is en ergens bij haar thuis ingelijst boven de schoorsteen hangt als aandenken aan haar bijna Olympische prestatie van die bewuste middag in Zondiang.